ചരിത്രം

1961 ഡിസംബര്‍ 12-ാം തിയതി കോട്ടൂര്‍ പഞ്ചായത്ത് രൂപീകൃതമായി. കാട്ടാനകളും, പുലികളും വിഹരിക്കുന്ന കാടുകള്‍ ആയിരുന്നു 1940 വരെ ഈ പ്രദേശങ്ങള്‍. 40 കളില്‍ കുടിയേറ്റം ആരംഭിച്ചപ്പോള്‍ കിഴക്കന്‍ മലയോരം നാണ്യവിള ഉത്പാദന മേഖലയായി മാറി. വന്യജീവി സമ്പത്ത് നാമാവശേഷമായി.1963-ലെ പഞ്ചായത്ത് ഇലക്ഷന്‍ നടക്കുമ്പോള്‍ ആകെ 7 വാര്‍ഡുകളാണുണ്ടായിരുന്നത്. ഒരു ഹരിജന്‍ സ്ത്രീയായ കല്യാണിയെ നോമിനേറ്റ് ചെയ്തുകൊണ്ട് പഞ്ചായത്ത് ഒരു പുതിയ ചരിത്രത്തിന് തുടക്കമിട്ടു. ആര്‍.കെ.ഗോവിന്ദന്‍ മാസ്റ്റര്‍ (പ്രസിഡന്റ്), ടി.എച്ച്.നാരായണന്‍ നായര്‍ (വൈസ് പ്രസിഡന്റ്), എം.പി.ഗോപാലന്‍, എന്‍.നാരായണന്‍ നായര്‍, പി.ഗോപാലന്‍ നായര്‍, എം.കെ.ഗോവിന്ദന്‍കുട്ടി നായര്‍, ടി.എം.രാമന്‍, ടി.മൊയ്തി എന്നിവരായിരുന്നു തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ആദ്യ ബോര്‍ഡിലുണ്ടായിരുന്നത്. തൊട്ടുകൂടായ്മയും തീണ്ടിക്കൂടായ്മയും ഈ ഗ്രാമത്തിന്റെ മുഖമുദ്രയായിരുന്നു. ഹരിജനങ്ങള്‍ ഒരു തരം അടിമകളായിരുന്നു. ബ്രാഹ്മണര്‍ സഞ്ചരിക്കുമ്പോള്‍ പ്രത്യേക ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി താണ ജാതിക്കാര്‍ക്ക് മുന്നറിയിപ്പ് കൊടുത്തിരുന്നു. ബ്രാഹ്മണ ഗൃഹങ്ങളും അമ്പലങ്ങളുമല്ലാതെ മറ്റു കെട്ടിടങ്ങള്‍ക്കു ഓട് മേയുന്നതുപോലും  വിലക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. തേക്കു മരങ്ങളും കരിങ്കല്ലുകളും ബ്രാഹ്മണര്‍ക്കു മാത്രം അവകാശപ്പെട്ടതായിരുന്നു. ബ്രാഹ്മണരും, നായന്‍മാരുമായിരുന്നു ജന്മികള്‍. കോട്ടൂര്‍, അവിടനല്ലൂര്‍, തൃക്കുറ്റിശ്ശേരി എന്നീ മൂന്ന് അംഗങ്ങളുടെയും (വില്ലേജ്) അധികാരിമാര്‍ നമ്പൂതിരിമാരായിരുന്നു. ജന്മിമാര്‍ക്ക് കുടിയാന്‍മാരെ ഏത് അവസരത്തിലും കുടിയൊഴിപ്പിക്കാവുന്ന വിധത്തില്‍ മേല്‍ച്ചാര്‍ത്ത് സമ്പ്രദായം നിലവിലുണ്ടായിരുന്നു. തല്‍ഫലമായി ജന്മിമാരെ സന്തോഷിപ്പിക്കേണ്ടത് കുടിയാന്റെ കടമയായി. കൃഷിഭൂമി കൃഷിക്കാരന് എന്ന മുദ്രാവാക്യം ആദ്യ ദശകങ്ങളില്‍ അന്യമായിരുന്നുവെങ്കിലും പുരോഗമന പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ കടന്നുവരവോടെ ഒഴിപ്പിക്കല്‍ നിരോധനം നിയമമായതോടെ അവകാശബോധം കര്‍ഷകരില്‍ ഉടലെടുക്കുകയുണ്ടായി. 1957 ഏപ്രില്‍ 11-ന് പുറപ്പെടുവിച്ച ഒഴിപ്പിക്കല്‍ നിരോധന ഓര്‍ഡിനന്‍സ് കുടിയാന്റെ രക്ഷാ കവചമായി. ഭൂപരിഷ്ക്കരണ നിയമം പാസ്സായപ്പോള്‍ ജന്മിത്വം അവസാനിക്കുകയും ചെറുകിട ഭൂവുടമകള്‍ ഉദയം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു.തെങ്ങും, നെല്ലുമായിരുന്നു പ്രധാന വിളകള്‍. കവുങ്ങും കുരുമുളക് വള്ളികളും പറമ്പുകളില്‍ ചിലയിടത്തുമാത്രം ഒതുങ്ങിനിന്നു.വിദ്യാഭ്യാസ രംഗം പിച്ചവെച്ചു തുടങ്ങിയത് 20-ാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യദശകത്തിലാണ്. നിലത്തെഴുത്താശാന്‍മാരുടെ മേല്‍നോട്ടത്തില്‍ എഴുത്തു പള്ളിക്കൂടങ്ങളാണ് ആദ്യമുണ്ടായിരുന്നത്. കോട്ടൂര്‍, പാലൊളി, പുനത്ത്, അവിടനല്ലുര്‍, തൃക്കുറ്റിശ്ശേരി, വാകയാട് എന്നിവിടങ്ങളില്‍ ഇത്തരം പള്ളിക്കൂടങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഫര്‍ക്ക അടിസ്ഥാനത്തില്‍ പ്രൈമറി വിദ്യാലയങ്ങള്‍ ആരംഭിച്ചതോടെ അവിടനല്ലൂരില്‍ ഒരു ലോവര്‍ പ്രൈമറി സ്കൂള്‍  1911-ല്‍ ആരംഭിച്ചു. അണിയോത്ത് സ്കൂള്‍ എന്നാണ് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. കുഞ്ഞിക്കണ്ണന്‍ ഗുരുക്കളുടെ (വാഗ്ഭടാനന്ദഗുരു) നേതൃത്വത്തില്‍ ആത്മ വിദ്യാസംഘം വ്യാപിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ജാതി വ്യവസ്ഥയുടെ അടിത്തറ ഇളകിത്തുടങ്ങുകയും വിദ്യാഭ്യാസം അനിവാര്യമാണെന്ന് തോന്നിതുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. 1921-ല്‍ മൂലാട് ആത്മവിദ്യാസംഘത്തില്‍പ്പെട്ട കോണിക്കോത്ത് ഗോവിന്ദന്‍ വൈദ്യന്‍, ചാത്തു വൈദ്യന്‍ എന്നിവരുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ കോട്ടൂര്‍ സ്കൂള്‍ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. ഇതോടെ വിദ്യാഭ്യാസം വ്യാപകമായിത്തുടങ്ങി 1950-ല്‍ കോട്ടൂര്‍ പഞ്ചായത്ത് അതിര്‍ത്തിയില്‍ വിശാലമായ നിരവത്ത് പാലോട്ടുമ്മല്‍ തറവാട്ടുകാര്‍ സൌജന്യമായി നല്‍കിയ സ്ഥലത്ത് പ്രാദേശിക കമ്മിറ്റിയുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ നടുവണ്ണൂര്‍ ഹൈസ്കൂള്‍ ആരംഭിച്ചതോടെ ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസം (അന്നത്തെ നിലയില്‍) വ്യാപകമായി. സ്വാതന്ത്ര്യസമരവും ദേശീയപ്രസ്ഥാനവും വലിയ തോതിലല്ലെങ്കിലും അതിന്റെ അലയൊലി ഇവിടെയും ഉണ്ടായിരുന്നു. സ്വതന്ത്രഭാരതത്തിന്റെ (അന്നത്തെ രഹസ്യ ചിത്രം) 13 കോപ്പികള്‍ രഹസ്യമായി ഈ പഞ്ചായത്തില്‍ പ്രചരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. കള്ളുഷാപ്പ് പിക്കറ്റിംഗും ഖാദി നെയ്ത്തും കുറെ ആളുകളെയെങ്കിലും സ്വാധീനിച്ചിരുന്നു. എന്നാല്‍ ജന്മി കുടുംബങ്ങള്‍ ബ്രിട്ടീഷ് ആധിപത്യത്തെ സേവിക്കുകതന്നെ ചെയ്തു. 1942-ലെ സ്വാതന്ത്ര്യസമരകാലത്ത് സകല മര്‍ദ്ദന മുറകളും നേരിട്ടുകൊണ്ട് വടക്കയില്‍ രാമന്‍ നായര്‍, കാര്യാട്ട് കുഞ്ഞിരാമന്‍ നായര്‍ എന്നിവര്‍ നടുവണ്ണൂര്‍ സബ് രജിസ്ട്രാര്‍ ആഫീസ് കത്തിക്കുന്നതില്‍ പങ്കാളികളായി. ഉള്ള്യേരി പാലം പൊളി നടന്നതും സബ് രജിസ്ട്രാര്‍ ആഫീസ് കത്തിച്ചതും ചരിത്ര രേഖകളായി. സ്വാതന്ത്ര്യ സമ്പാദനത്തിനു ശേഷം അയിത്തോച്ചാടനം കുറേക്കൂടി വേഗതയാര്‍ജ്ജിച്ചു. മത മൈത്രിയുടെയും സഹവര്‍ത്തിത്വത്തിന്റേയും ഉദാഹരണമായ  പാലൊളി പ്രദേശം ഇസ്ളാം മത വിശ്വാസികളുടെ കേന്ദ്രമാണ്. 130 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പു തന്നെ മുസ്ളീം പള്ളി നിര്‍മ്മിച്ചിരുന്നു. എന്നാല്‍ ആ പ്രദേശത്തെ ഊരാടത്തു നായര്‍ (ജന്മി വീട്ടുകാര്‍) പള്ളിയില്‍ കഞ്ഞി പകര്‍ച്ചക്കാവശ്യമായ നെല്ലും, വാഴക്കുലകളും എത്തിച്ചു കൊടുക്കുമായിരുന്നു. കുന്നരംവെള്ളി കോവിലകത്തുനിന്നു കുന്നരം വെള്ളി പള്ളിയിലേക്ക് ഇതേ പോലെ സാധനങ്ങള്‍ നല്‍കിയിരുന്നു. മലബാര്‍ കലാപം (തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ട)നടന്ന കാലത്തുപോലും വര്‍ഗ്ഗീയ വൈര്യം ഇവിടെ ഉടലെടുത്തിരുന്നില്ല. കിഴക്കന്‍ മലയോരത്ത് നടന്ന കുടിയേറ്റമാണ് 1940-കളിലെ മറ്റൊരു  പ്രധാന സംഭവം. കാട്ടാനകള്‍ വിഹരിച്ചിരുന്ന കാടുകള്‍  കുറഞ്ഞ കാലം കൊണ്ട് അധിവാസകേന്ദ്രങ്ങളായി മാറി. ഗതാഗതം ഒരു പ്രശ്നമായിരുന്ന ഈ പ്രദേശത്ത് 1938-ലാണ് ഒരു മണ്‍ റോഡുണ്ടാവുന്നത്. ഇപ്പോഴത്തെ നടുവണ്ണൂര്‍ കുട്ടാലിട റോഡിലൂടെ ഒരു സമ്പന്നനുവേണ്ടി കാളവണ്ടി ഓടുമായിരുന്നു. ഇന്ന് ഗതാഗത തിരക്കുള്ള പൊതുറോഡാണ് ഇത്. 1968-ല്‍ ബസ് യാത്ര സൌകര്യവും ഈ റോഡിലാണ് നിലവില്‍ വന്നത്. വൈദ്യൂതീകരണം ആദ്യമായി നടന്നത് നടുവണ്ണൂര്‍ ഹൈസ്കൂള്‍ വാകയാട് - 1970ല്‍, ഫോണ്‍ കണക്ഷന്‍ ആദ്യമായി ലഭിച്ചത് തയ്യില്‍ വീട് പുനത്ത് - 1967ല്‍, റേഡിയോ ആദ്യം സ്ഥാപിച്ചത് നടുവണ്ണൂര്‍ ഹൈസ്കൂള്‍ വാകയാട് - 1956ല്‍ എന്നിങ്ങനെയാണ്. പഞ്ചായത്തിന്റെ കിഴക്കേ അതിരില്‍ സഹ്യപര്‍വ്വത നിരകളുടെ ഭാഗമായ തുരുത്തമലയും കുന്നിക്കൂട്ടം മലകളുമാണ്. ഇവിടെ വളരെ ഉയരം കൂടിയ ചെങ്കുത്തായ ചരിവാണുള്ളത്. പാറയും വളക്കൂറുള്ള കരിമണ്ണും സമൃദ്ധമാണ്. വറ്റാത്ത നീരുറവകള്‍ ഇവിടെയുണ്ട്. റബ്ബര്‍ തോട്ടം ഏറ്റവും ഉയരം കൂടിയ ഭാഗത്തുപോലുമുണ്ട്. മുമ്പത്തെ വന്‍ കാടുകള്‍ നശിക്കപ്പെട്ടുവെങ്കിലും മിച്ച ഭൂമിയായി പ്രഖ്യാപിച്ച സ്ഥലങ്ങളില്‍ കാട് നിലവിലുണ്ട്. അടിവാരത്തിലെത്തുമ്പോള്‍ തെങ്ങ്, കവുങ്ങ് കൃഷി തുടങ്ങുന്നു.കേരളത്തിലെ മറ്റു പ്രദേശങ്ങളില്‍ നടന്നപോലെ ജന്മി കുടിയാന്‍ വര്‍ഗ്ഗവൈരുദ്ധ്യങ്ങള്‍ ഈ പഞ്ചായത്തിലെ കാര്‍ഷിക മേഖലയില്‍ രൂക്ഷമായിരുന്നില്ല. കര്‍ഷകര്‍ അതുകൊണ്ട് പുനം കൃഷിയില്‍ വ്യാപൃതമായിരുന്നു. അമ്പത് വര്‍ഷം മുമ്പ് ധാന്യങ്ങളായിരുന്നു കൂലിയായി നല്‍കിയിരുന്നത്. പഴയകാലത്ത് ഈ പഞ്ചായത്തിലെ മുഖ്യ വിള നെല്ലായിരുന്നു. പറമ്പുകളില്‍പ്പോലും നെല്‍കൃഷി നടത്തിയിരുന്നു. തെങ്ങ്, കുരുമുളക് എന്നിവയും വ്യാപകമായി കൃഷി ചെയ്തിരുന്നു. ഇടവിളകളായി ചേന, ചേമ്പ്, മഞ്ഞള്‍, കാച്ചില്‍, പയര്‍, മധുരക്കിഴങ്ങ് എന്നിവയും കൃഷി ചെയ്തിരുന്നു. കുടിയേറ്റ കര്‍ഷകരുടെ ആഗമനത്തോടുകൂടി പുനം കൃഷി അവസാനിക്കുകയും പഞ്ചായത്തിലെ ഭക്ഷ്യരംഗത്തെ സ്വയം പര്യാപ്തതക്ക് മങ്ങലേല്‍ക്കുകയും ചെയ്തു. അവര്‍ മുഖ്യമായും റബ്ബര്‍, തെങ്ങ്, കുരുമുളക് തുടങ്ങിയ നാണ്യവിളകള്‍ക്കാണ് പ്രധാന്യം കൊടുത്തത്. മുമ്പ് നെല്‍കൃഷി ചെയ്തിരുന്ന സ്ഥലങ്ങള്‍ ഇപ്പോള്‍ തെങ്ങും കവുങ്ങും കൃഷി ചെയ്യുന്ന ഭൂമികളായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു.